16 I 2010
Szymon Zdziebłowski
Wybierasz się do Kairu po raz pierwszy w życiu? Chcesz dowiedzieć się więcej na temat jego współczesnych mieszkańców i kultury? Poznać w zarysie historię jednego z największych miast świata? Polecam gorąco lekko i dowcipnie napisaną książkę autorstwa Anny Grajewskiej zatytułowaną “Życie codzienne w Kairze”.
Życie codzienne w Kairze 2003-2004
Wydawnictwo Akademickie DIALOG
Warszawa 2004
ISBN 83-88938-88-6
s. 118, 130×205 mm, mapa,
8 ilustracji kolor.
Do dziś na polskim rynku niewiele jest książek traktujących w sposób popularny na temat samego Kairu i jego mieszkańców. Dodatkowym atutem publikacji jest fakt, iż jej autorem jest Polka. Dlatego na kartach książki poruszone są zagadnienia intrygujące z naszego punktu widzenia. Anna Grajewska spędziła w Egipcie 10 lat i z wykształcenia jest arabistką, absolwentką Zakładu Arabistyki i Islamistyki Instytutu Orientalistycznego na UW.
Podtytuł książki (2003-2004) wskazuje na lata, kiedy zbierano informacje. W zasadzie od tego czasu niewiele się w Kairze zmieniło – liczba ludności wzrosła i ceny z pewnością podniosły się, ale reszta informacji jest ciągle aktualna.
Książkę czyta się od deski do deski. Autorkę cechuję lekkość pióra połączona z umiejętnością przekazywania w przejrzysty i czasem zabawny sposób wielu cennych i praktycznych informacji z perspektywy osoby planującej wizytę w Kairze. Nie znajdziemy tu opisów zabytków czy budowli historycznych, tylko charakterystykę współczesnych realiów.
Książkę podzielono na kilka zasadniczych części: miasto, ludność, kairska rodzina, potrzeby duchowe i materialne. Wiele miejsca poświęcono wszelkim wątkom związanym z arabską rodziną. Opisano uroczystości czy reguły związane z małżeństwem. Ujął mnie świetny, barwny opis Kairu – od świtu do nocy w podrozdziale “kairskie ulice”. Wiarygodność związana jest po prostu z tym, że autorka doświadczyła większości opisywanych przez siebie zdarzeń.
Moją wątpliwość merytoryczną wzbudziło stosowane przez autorkę określenie “Stary Kair” (np. str. 93 i opis zdjęcia na wkładce fotograficznej obok str. 80). Autorka używa tego określenia do części Kairu określanej raczej jako “Kair muzułmański” lub “średniowieczny”. Tymczasem termin “Stary Kair”, czyli po arabsku “Masr Kadima” w zasadzie bez wyjątku służy do określenia Kairu koptyjskiego znajdującego się obok pozostałości po starożytnej twierdzy Babilon. Druga sprawa: w spisie produktów spożywczych (str. 38-39) autorka pisze, że gambari to raczki, tymczasem są to po prostu krewetki. Warto również dodać, że faktycznie, jak pisze autorka (str. 109) Egipcjanie – a w zasadzie muzułmanie – nie wykonują tatuaży na ciele, aczkolwiek zupełnie inaczej sprawa wygląda w przypadku chrześcijańskiej mniejszości koptyjskiej. Znakiem rozpoznawczym pośród nich są niewielkie krzyże wytatuowane w okolicach nadgarstków.
W publikacji nie znajdziemy informacji na temat bazy noclegowej czy cen wstępów do muzeów, ale myślę, że stanowi doskonałe dopełnienie do praktycznego przewodnika. Osoby, które wybierają się jedynie do Górnego Egiptu czy Hurghady również powinny do niej zajrzeć, gdyż sporo opisów dotyczy nie tylko samej stolicy, co współczesnych Egipcjan, ich mentalności i zwyczajów. Książkę przeczytałem w kilka godzin i nie mogłem się od niej oderwać. Gorąco polecam także tym, którzy już byli w Egipcie a pragną uporządkować wiedzę na temat przeróżnych zagadnień dotyczących życia codziennego Egipcjan.
Książkę można zakupić bezpośrednio u Wydawcy – TUTAJ<<<
